ของทุกอย่างก็ต้องมี จุดเริ่มต้น และ จุดจบ

 

อะไรนะ ที่ทำให้เราพลอยคิดไปว่าของบางอย่างเกิดขึ้นแล้วจะอยู่ได้ตลอดไป

 

มีวัน เริ่ม ก็ต้องมีวัน รา

 

เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป

 

 

คนอินเดียคนนั้นบอกไว้เมื่อสองพันกว่าปีที่แล้ว

 

"มันเป็นเช่นนั้นเอง"

 

 

ของบางอย่าง ตอนมันเกิดขึ้น มันก็เกิดขึ้นโดยไม่ได้เชื้อเชิญ

 

เกิดขึ้นอย่างละมุน ละไม จนเราแทบไม่รู้สึกตัวเสียด้วยซ้ำ

 

หากใครถามว่า มันเกิดขึ้นเมื่อใด

 

คงตอบได้ยาก

 

บอกได้เพียงเลาๆ ว่ากลางๆ หน้าร้อนของปีนั้น ต้นๆ หน้าฝนของปีโน้น

 

เอาเข้าจริง ก็คงตอบไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นเมื่อใด

 

 

แต่สิ่งใดที่เกิดขึ้นแล้ว - สิ่งนั้นย่อมดีเสมอ

 

 

มิใช่เป็นเพียงคำพูดสวยหรูที่มีไว้ปลอบใจตัวเองหรอกนะ

 

 

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว - สิ่งนั้นย่อมดีเสมอ

 

 

 

ของสิ่งเดียวกันกับที่มันมาโดยไม่ให้เรารู้ตัว มาโดยไม่ได้เชื้อเชิญ

 

ของสิ่งนั้นก็ไปในวิธีการเดียวกับที่มันมานั่นแหละ

 

ตอนที่มันจะมา มันก็มาโดยที่เราทำอะไรไม่ได้

 

ไม่ว่าเราจะชอบ จะชัง จะต่อต้าน หรือเมินเฉย มันก็มาจนได้

 

 

ตอนมันไป มันก็ไปโดยที่เราทำอะไรมันไม่ได้เช่นกัน

 

ไม่ว่าเราจะชอบ จะชัง จะต่อต้าน หรือเมินเฉย มันก็ไปจนได้

 

 

เราเร่งดอกไม้ให้บานดั่งใจนึกไม่ได้

 

เราก็ห้ามดอกไม้ไม่ให้โรยไม่ได้เช่นกัน

 

 

ทำได้ - ก็ผิดธรรมชาติ

 

ทำได้ - ก็จะไม่เหลือความงามตามธรรมชาติที่ดอกไม้ควรจะเป็น

 

ไม่ว่าดอกไม้สวยงามตา หอมยวลใจแค่ไหน

 

ไม่ว่าดอกไม้จะตราจิต ตรึงใจ สักเพียงใด

 

มันจะโรย จะทำอย่างไรมันก็โรย

 

 

เพียงสิ่งเดียวที่ทำได้ - เพียงสิ่งเดียว

 

เพียงยอมรับเถิดว่า ไม่มีอะไรหรอกที่จะคงทนถาวร

 

เพราะสิ่งที่แน่นอนที่สุด ก็คือความไม่เที่ยงแท้คงทนนั่นเอง

 

 

เพราะช่วงเวลาที่แสนสั้น

 

และ เพราะกลีบก้านใบดอกที่เปราะบาง นั้นเองไม่ใช่หรือ

 

ที่ทำให้มันทรงคุณค่า

 

 

ที่ทำให้มันติดตรา ตรึงใจไปแสนนาน

 

ของบางอย่างมันมีค่า เพราะมันเรียกกลับมาไม่ได้

 

ก็คงต้องปล่อยให้มันประทับอยู่ในความทรงจำ

 

ส่วนที่ลึกที่สุด - ส่วนที่เป็นส่วนตัวมากที่สุด

 

เพียงเพราะ หากไม่ระวังพลั้งเผลอไปร่ำร้องบ่อยไป

 

 

อาจจะต้องเสียน้ำตาทุกคราไปเสียอย่างนั้น

 

 

 

สิ่งใดเกิดขึ้นแล้ว สิ่งนั้นดีเสมอ

 

 

ไม่มีใครรู้ ว่ามันจะเริ่มต้นเมื่อใด

 

ไม่มีใครรู้ ว่ามันจะจบลงเมื่อใด

 

 

เพราะอย่างนี้แหละ

 

ชีวิตของเราจึงเต็มไปด้วย ความมหัศจรรย์

 

ชีวิตเราจึงไม่เป็นเพียงแค่การเดินทางจากความเกิดไปยังความตายเพียงเท่านั้น

 

จุดหมายปลายทางจึงไม่ใช่สิ่งสำคัญ

 

 

หากแต่เป็นประสบการณ์ระหว่างทาง

 

หากแต่เป็นเพื่อนร่วมทางที่บังเอิญพบเจอ

 

หากแต่เป็นเรื่องราวที่ทรงคุณค่า

 

ทั้งที่น่าจำและไม่น่าจำ - แต่ก็ทรงคุณค่า

 

ทั้งที่เอาไว้ระลึกถึงและทำให้ตัวเองอุ่นขึ้นได้ ในยามที่หนาวเหน็บที่สุด

 

ทั้งที่เอาไว้กลับมาทบทวนรำลึก
ในยามที่หัวใจและร่างกายแข็งแรงขึ้นและพร้อมจะเผชิญหน้ากับมัน

 

 

 

ไม่มีใครรู้ว่า มันจะเกิดขึ้นเมื่อไร

 

ไม่มีใครรู้ว่า มันจะจบลงเมื่อไร

 

 

 

 

 

too much coffee

(this is one of my cats: lucky)