Weerachai さんのプロフィール♪ life is a journey 2007...フォトブログリストその他 ツール ヘルプ

ブログ


sleepless in kyoto

 

 

the post office just called.

i will recieve my own the 50-note and the 72-note of the famous "Orpheus" by tomorrow night.

i have been waiting for them since i went to visit the Sankyo office in Tokyo several weeks ago.

 

of course, i have seen and listened to several tunes from Reuge's, or Sankyo Orpheus' before.

but, the feeling of getting to own one (or two) is pretty much different from appreciated them in the stores, eh?

 

ah h . . i might probably not be able to sleep tonight :)

 

greatest thing

 
 
the greatest thing you will ever learn is to love and be loved in return :)
 

where have all the flowers gone?

 

Where have all the flowers gone?
Long time passing.
Where have all the flowers gone?
Long time ago.
Where have all the flowers gone?
The girls have picked them ev'ry one.
Oh, when will you ever learn?
Oh, when will you ever learn?

Where have all the young girls gone?
Long time passing.
Where have all the young girls gone?
Long time ago.
Where have all the young girls gone?
They've taken husbands, every one.
Oh, when will you ever learn?
Oh, when will you ever learn?

Where have all the young men gone?
Long time passing.
Where have all the young men gone?
Long time ago.
Where have all the young men gone?
They're all in uniform.
Oh, when will you ever learn?
Oh, when will you ever learn?

Where have all the soldiers gone?
Long time passing.
Where have all the soldiers gone?
Long time ago.
Where have all the soldiers gone?
They've gone to graveyards, every one.
Oh, when will they ever learn?
Oh, when will they ever learn?

Where have all the graveyards gone?
Long time passing.
Where have all the graveyards gone?
Long time ago.
Where have all the graveyards gone?
They're covered with flowers, every one.
Oh, when will they ever learn?
Oh, when will they ever learn?

Where have all the flowers gone?
Long time passing.
Where have all the flowers gone?
Long time ago.
Where have all the flowers gone?
Young girls picked them, every one.
Oh, when will they ever learn?
Oh, when will they ever learn?

written by Pete Seeger and Joe Hickerson

 

 

from butterfly wings to single email

 
หลายๆ คนคงเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาแล้ว
 
การกระพือเบาๆ ของปีกอันแสนจะบอบบางของผีเสื้อน้อยตัวหนึ่งในบราซิล
 
อาจจะเป็นเหตุก่อให้เกิดทอร์นาโดในเท็กซัสเลยทีเดียวก็เป็นได้
 
 
---
 
แนวคิดดังกล่าวเป็นสมมติฐานที่ถูกตั้งขึ้นโดยคุณเอ็ดเวิร์ด ลอเรนส์ ชายหนุ่มขี้สงสัย เกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า
 
ปรากฏการณ์ผีเสื้อ (butterfly effect)
 
นักคณิตศาสตร์ และนักพยากรณ์ศาสตร์ หลายๆ คนคงคุ้นเคยกับแนวคิดนี้ดี
 
ด้วยเพราะเป็นทฤษฏีหนึ่งในระบบสับสน (Chaos System)
 
[ระบบที่ผลลัพท์สามารถต่างกันลิบลิ่วได้ด้วยเงื่อนไขเริ่มต้นที่ต่างกันเพียงเล็กน้อย]
 
เช่น ราคาหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ วิถีของเหรียญที่หลุดจากมือและตกลงบนพื้น เป็นต้น
 
---
 
 
 
เคยคิด เ ล่ น ๆ  ไหม ?
 
 
บางที อีเมลล์ เพียงฉบับเดียว อาจเปลี่ยนชีวิตคุณได้?
 
 
ไม่นะ ผมไม่ได้กำลังพูดถึงเหล่าบรรดาอีเมลล์ชวนเชื่อ
ที่มาหลอกให้คุณมาเป็นสมาชิกในวงจรอุบาทว์ของลัทธิขายตรงแบบลำดับขั้นพิรามิดแต่อย่างไร
 
 
ผมหมายถึง อีเมลล์ ธรรมดาๆ สามัญๆ ที่ปะปนอยู่ในอินบ๊อกส์ของเราทุกเมื่อเชื่อวัน
 
อะไรประมาณอย่างนั้น
 
 
ถ้าเพียงแค่การกระพือปีกของผีเสื้อยังผลได้ถึงทอร์นาโดที่ไกลออกไปได้ในระยะหมื่นลี้
 
อีเมลล์ที่เหมาะเหม็งบางอันอาจจะส่งผลอะไรได้มากกว่าที่เราคิด
 
 
- - -
 
 
คงไม่ได้มีความหมายอะไรแอบแฝงอยู่ในนั้น
 
 
โลกก็ยังคงหมุนไป
 
หัวใจยังคงต้องเต้น
 
 
- - -
 
 
การเปิดหู เปิดตา ยอมรับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบๆ ตัว
 
บางที บางสิ่งบางอย่างก็มาหาเราอย่างแผ่วเบาราวกับสายลมที่พัดเอื่อยๆ เมื่อปลายหนาว
 
หากเราฟังเสียงกระซิบอย่างตั้งใจ - เราคงไม่ต้องฟังเสียงตะโกนให้ระคายหูในภายหลัง
 
ธรรมชาติมักจะเตือนเราด้วยวิธีที่นิ่มนวลก่อนเสมอ
 
 
- - -
 
 
จงละเอียดอ่อนกับสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นรอบตัว
 
รับรู้ด้วยความอ่อนโยน เป็นมิตร และ หนักแน่น
 
สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเช่นนั้นเอง
 
มันเป็นเพียงการแสดงออกอย่างหนึ่งของธรรมชาติ
 
เป็นเพียงปรากฏการณ์
 
ไม่มีดี ไม่มีชั่ว ไม่มีถูก ไม่มีผิด
 
เราจึงไม่จำเป็นที่จะต้องไปรู้สึกสุข รู้สึกทุกข์ รู้สึกกังวล หรือเคลิบเคลิ้มไปกับมัน
 
 
" เป็นมิตร และ สร้างสันติไปกับมัน "
 
 
 
มีชีวิตที่มีความสุข
 
ทำตัวเองให้มีความสุข
 
แล้วแผ่ความสุขนั้นให้กระจายออกไปสู่คนรอบข้าง
 
 
 
 
ความรัก เป็นสถานภาพการดำรงอยู่ของหัวใจหนึ่งดวง
 
เหมือนดอกไม้ที่หอมโดยไม่สนใจว่าใครจะดม
 
 
 
ไม่มีใครรู้ ดอกไม้ป่าก็ยังบานมิใช่หรือ
 
ไฉนเลยต้องให้ใครล่วงรู้ความในใจด้วยเล่า
 
 
บางที สิ่งที่งดงามที่สุดอาจดำรงอยู่ได้โดยไม่ต้องมีผู้สังเกตุการณ์ก็เป็นได้
 
เป็นความงามที่บริสุทธิ์
 
แผ่วเบา ลึกซึ้ง และทรงคุณค่า
 
 
 
 
 
 
 
 ถ้า ชีวิต คือ การเดินทาง
 
แล้ว
 
มันก็น่าจะเป็นการเดินทางที่สนุก มิใช่หรือ?
 
 
 
 
 
 
 

que sera, sera

แปลกดี
 
เรื่องบางเรื่องไม่เคยฝัน
 
ไม่เคยวางแผน
 
และไม่เคยคิดมาก่อนเลยสักนิด
 
 
แต่กลับเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตา
 
 
 
 
 
 
ผมจะไปอยู่ญี่ปุ่น
 
 
 
      
 
สารภาพตามตรงว่าถ้าเป็น
 
อเมริกา แคนนาดา ออสเตรเลีย หรือบางประเทศ ในยุโรป
 
ก็เคยคิดว่าจะไปอยู่ ไปทำงาน อยู่บ้าง
 
แต่ ญี่ปุ่น
 
ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะไป
 
 
ด้วยความที่ภาษาเค้าก็ไม่ได้เลย และ ไม่ได้รู้อะไรเลยเกี่ยวกับชีวิตความเป็นอยู่ที่นั่น
 
และถ้าใครมาถามผมสักเมื่อบ่ายๆ วันศุกร์ที่แล้ว
 
ผมก็คงตอบกลับคนที่ถามไปได้หน้าใสใจซื่อว่า บ้าเรอะ ไม่ไปหรอก
 
ผมไม่ออกจากเชียงใหม่ - ตั้งใจอย่างนี้มาตั้งแต่กลับมาเหยียบเชียงใหม่เมื่อสี่กว่าห้าปีก่อน
 
ถ้าจะไปไหนจริงๆ ล่ะก้อ ก็คงจะไปเรียน รีบเรียน เรียนเสร็จก็จะกลับ เคยตั้งใจอย่างนั้น
 
 
--
 
แต่แล้ว
 
อะไรก็เกิดขึ้นได้
 
บางทีผู้ชายอายุสามสิบบางคน ก็ทะลึ่งทำตัวเหมือนเด็กสาวอายุสิบเจ็ดสิบแปด
 
หุนหัน พลันแล่น
 
ไร้เหตุผล
 
อารมณ์ชั่ววูบ
 
 
 
เอาเป็นว่า จะยังงัยก็แล้วแต่
 
มันก็เกิดขึ้นแล้ว
 
 
--
 
 
บทจะไป ก็ตัดสินใจมันไปซะอย่างนั้น
 
 
กระบวนการคิด ตั้งแต่มีความคิดแรกเข้ามาในสมอง
 
จนถึงวินาทีที่ตัดสินใจเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า กูไปแน่
 
จนถึงวินาทีที่ความคิดเดียวกันหลุดปากออกไปบอกกับที่บ้าน
 
เกิดขึ้นในเวลาน้อยกว่า เวลาในการต้มมาม่า เสียอีก
 
 
 
สิบห้ากุมภาพันธ์ - พุทธศักราชสองพันห้าร้อยห้าสิบ
 
สามทุ่มกว่าๆ สี่ทุ่ม
 
 
- พระศุกร์กำลังเข้าได้จะครบวัน พระเสาร์กำลังรอคิวแทรกในอีกสองสามชั่วโมงข้างหน้า -
 
 
แต่
 
กู ไป แน่
 
 
 
 
--
 
คนอายุ 30 เป็นอย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่า
 
--
 
น่าจะไม่
 
ไม่งั้นโลกคงวุ่นวายและตื่นเต้น น่าดู
 
 
วุ่นวายและตื่นเต้นเหมือนๆ กับที่บ้านผม ตอนที่ผมบอกกับพวกเขาว่า
 
 
จะลาออกจากงานแล้ว
 
 
อยากลองไปอยู่ที่อื่นดูบ้าง
 
 
อืมมม พ่อตกใจน่าดู ส่วนแม่หนักไปทางฉงน
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 อนาคตจะเป็นอย่างไรก็ยังไม่รู้เลย
 
จะกินอย่างไร จะอยู่อย่างไร
 
 
 
จะหาเงินเพื่ออยู่เพื่อกินยังงัย
 
ก็ยังไม่รู้เลย
 
 
 
 
เอาหน่ะ
 
ตัดสินใจแล้ว ก็ไม่ต้องคิดมากอะไร
 
เกิดมาครั้งเดียว ตายครั้งเดียว
 
 
 
 
 
 
วินาทีรู้แค่ว่า
 
อยากไปจากที่นี่
 
อยากไปจากที่ตรงนี้
 
 
 
 
 
อยากให้ชีวิตมันมีอะไรมากกว่านี้
 
อยู่กับที่มาเป็นปีที่ 4 จะย่างเข้าปีที่ 5 แล้ว ..
 
 
 
 
 ตอบตัวเองได้แล้ว ว่าตอนนั้นกลับมาเชียงใหม่ ทำไม
 
รู้แล้วว่า สี่ปีกว่าๆ ในเชียงใหม่ เพื่ออะไร
 
 
 
 
ชีวิต คือ การเดินทาง (อีกครั้ง)
 
 
 
ใจหาย
 
 
 
- จากเชียงใหม่คราวนี้ หนักหนาสาหัสกว่า แปดปีก่อน เยอะเลย -
 
 
 เพลงเก่าๆ เพลงหนึ่งแว่วขึ้นมาในหู
 
 
. . .

ค่ายนักประกอบหุ่นยนต์รุ่นเยาว์

วันที่ 16 - 17 ธันวาคมที่ผ่านมา ได้มีโอกาสจัดค่ายวิทยาศาสตร์ สำหรับเยาวชนตัวน้อย (ม.1 - 2 - 3)  ขึ้นมาโดยมีทาง สวทช. (เครือข่ายภาคเหนือ) เป็นสปอนเซอร์ใหญ่ ส่วนทางม.นอร์ทเอื้อเฟื้อทางด้านสถานที่

เหนื่อย แต่ สนุกมาก

ดีใจที่ผ่านไปได้

ได้หุ่นยนต์ทำมือมา 15 ตัว

ได้เห็นความคิดสร้างสรรค์ ความมุ่งมั่น การทำงานเป็นทีม ได้เห็นความสุขในการทำงาน

อนาคตของชาติในวันนี้ . . . เห็นแล้วยิ้ม . . . ดีใจครับ

 

ปล. อยากดูภาพเต็มๆ แวะไปดูที่อัลบั้มได้ครับ

 

 



นักเดินทาง

นักเดินทาง

จากเวลาที่ยาวนานกับวันวานที่เลยไป
จะมีภาพที่ใจยังจดจำไว้ทุกคืนวัน
ผ่านไปเร็วดูราวเหมือนฝัน
ภาพความหลังครั้งนั้นไม่เคยเก่า
ย้ำและเตือนในหัวใจเรา ตลอดเวลา

เปรียบดังเป็นนักเดินทาง ที่รอนแรมหนทางไกล
ย่อมมีเรื่องมากมายมากับทางไกลที่ได้เดินมา
สู่ปลายทางในการค้นหา ผ่านภูผา ขุนเขาที่กว้างใหญ่
ทิ้งร่องรอยเอาไว้ในใจ ไม่อาจลืมเลือน

ล่วงเลยผ่านไป ถูกกลืนกับกาลเวลา
ไม่พบอะไรที่ยั่งยืน ดุจกระแสน้ำที่ไม่คืนกลับมา
หันมองกลับไป ก็มีแต่ความทรงจำ
ชีวิตที่เคยผ่านมา เปี่ยมด้วยรอยยิ้มและน้ำตาเก็บไว้

จากทางไกลที่เดินมา สู่เวลาที่เดินไป
ไม่มีหนทางใด ที่จะนำวันนั้นหวนคืนมา
เก็บความจริงในการค้นหา เป็นบันทึกล้ำค่าและยิ่งใหญ่
เขียนเรื่องราวเอาไว้ในใจ ตลอดเวลา

โดย วงกัมปะนี (อัลบั้ม: ไม่มีจำกัด)

before 'n after

 

I am immensely enjoyed and satisfied to be on earth at this period. For the entire history of humankind, I do believe that we are in the most exciting moment.

life

 
" life "
 

(lady of sharlott from Jahannas' site)
 
 life is journey
 
and it's supposed to be fun
 
we all have freedom within
 
keep it inside by ourselves and only by ourselves
 
let it go
 
how would freedom become freedom in such a limited space
 
let the doves fly to higher sky
 
so you can authentically start your life
 
 
 

a cat and a butterfly

 

a cat and a butterfly

 

 

i found this site by chance. it's pretty nice.

 

The Art of Johanna Pieterman

 

Artwork of all things magical, inspired by the Celts, their myths and art, Arthurian legends, faeries, cats, Egyptian lore, angels, the moon and stars, Avalon, dolphins and many other things and creatures that enchant us.