Weerachai さんのプロフィール♪ life is a journey 2007...フォトブログリストその他  |  ツール ヘルプ |
สีน้ำนึกถึงตอนที่ยังเป็นเด็กนักเรียน
ตอนคุณครูสอนศิลปะ สอนให้วาดสีน้ำ
ฉันเป็นคนที่ถือได้ว่ามีฝืมือด้าน drawing ดีทีเดียว
ประกอบกับความเป็นคนละเอียดละออกับสิ่งละอันพันละน้อยในงานศิลปะ
ฉันจึงค่อนข้างมั่นใจในตัวเองว่าจะทำได้ดีในการ ระบายสีน้ำ เช่นกัน
ผลกลับปรากฏว่าไม่ออกมาเป็นที่พอใจ
paint ไปแล้วไม่ถูกใจ บางไป เข้มไป
สีเพี้ยนบ้าง ก็ลงทับใหม่
ยิ่งลงยิ่งเพี้ยน ยิ่งลงยิ่งไปกันใหญ่
ครูคงเห็นอาการของฉัน มองเห็นไปข้างในใจ
ครูบอกว่าในบรรดาการระบายสีทั้งหลายนั้นน่ะ
การระบายสีน้ำ ยากยิ่งกว่าการระบายสีอื่นๆ
ยากกว่าการระบายสีอคริลิค หรือ สีน้ำมันเสียอีก
ด้วยความที่สีน้ำเป็นสีที่โปร่งใส
แห้งเร็ว
และอย่างหนึ่งที่แตกต่างกัน ก็คือ ลงสีพลาดแล้วยากที่จะแก้ไขได้
ไม่สามารถลงสีทับ ใช้สีขาวปิด หรือขูดออกแล้วป้ายใหม่เข้าไปได้
ดังนั้น คนที่จะระบายสีน้ำได้ดีนั้น จะต้องระมัดระวังในการลงสีให้มากๆ
คิดหน้า คิดหลังให้ดีก่อน
สีที่ลงไปแล้ว จะแก้ไขไม่ได้
ความสวยงามของสีน้ำอยู่ที่ความสดใส
มองเห็นทะลุทะลวงไปได้ให้เห็นเนื้อกระดาษ
ภาพสีน้ำที่ดี จึงเกิดจากการคิด การวางแผน และประสบการณ์ของคนระบาย
วันนั้นฉันจึงได้รู้ว่า คนที่ชอบทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง
คนที่ชอบทำอะไรแบบซื่อๆ ตรงๆ
จนบางครั้งกลายเป็นบ้าบิ่น มุทะลุ ดุดัน
ไม่ค่อยวางแผนอะไรมากนัก
จึงเอาดีกับการระบายสีน้ำ ได้ไม่ดีนัก
ฉันระบายสีน้ำได้ไม่สวยเลย
ถึงแม้จะมีบ้างมีพลอยมาชม
ฉันก็พลอยคิดไปเองว่าพวกเค้าช่างสุภาพและปากหวานเสียจริง
(เพราะดูอย่างไรก็ไม่เห็นจะสวยเลย)
แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความชอบในการระบายสีน้ำของฉันลดน้อยลงไปได้หรอกนะ
ทำได้ไม่ดี ไม่ได้แปลว่าจะมีความสุขกับมันไม่ได้
การระบายสีน้ำก็คงเหมือน เหมือน .. การตีกอล์ฟ
การระบายสีน้ำก็คงเหมือน .. การเล่นหมากล้อม
การระบายสีน้ำก็คงเหมือน .. การมีเซ็กส์กับคนรัก
และก็คงเหมือนกับอีกร้อยแปดพันเก้าอย่างในโลกใบนี้
เก่งไม่เก่ง ดีไม่ดี ก็มีความสุขกับมันได้
(หมายเหตุ:ไอ้สามสี่อย่างที่ว่ามันข้างบนนั้น ไม่ได้แปลว่าฉันทำได้ไม่ดีนะ โดยเฉพาะอันสุดท้าย -- ฮา)
--
แต่ก็เอาเถอะ
ทุกวันนี้
นานๆ ที ฉันก็จะหยิบหลอดสีกับถาด หยิบกระดาษ กับพู่กัน ออกมา
แล้วระบายสีสันลงบนกระดาษขาวๆ เหล่านั้น
ตามอารมณ์ ตามวาระ
--
แต่ที่บ่อยกว่านั้น ฉันมักจะระบายตัวหนังสือผ่านคีย์บอร์ด ลงบนหน้าจอไปเสียมากกว่า
ระบายเรื่องราว
ระบายอารมณ์
ก็ชีวิตมันก็คล้ายๆ กับการระบายสีน้ำนั่นแหละ
ทุกอย่างที่เราทำไป มันก็เหมือนกับสีที่ปาดป้ายลงบนกระดาษขาว
ทำไปแล้ว ก็คือ ทำไปแล้ว
จะไปแก้ไข อะไรมันมาก มันก็จะพลอยไม่สวยเอา
บางเรื่อง บางคราว บางที บางจังหวะ
จึงแก้ก็ยิ่งเลอะ สีมันจะเน่าเอา
แล้วจะหาความสวยงามจากไหน
เอาหน่ะ
บางเรื่องที่มันขี้เหร่ ก็ปล่อยให้มันขี้เหร่ไป
จะขยำกระดาษทิ้ง แล้วลืมมันไปก็ใช่ที
ชีวิตเกิดมาทั้งที
ความทรงจำทุกความทรงจำมันก็มีคุณค่าด้วยกันทั้งนั้น
ความทรงจำดีๆ กับความทรงจำเลวๆ
มันก็มีคุณค่าพอกันนั่นแหละ
อย่าไปพยายามลบ พยายามลืมมันเลย
ปล่อยมันทิ้งไว้อย่างนั้น
ให้มันอยู่ตรงนั้น
ตราตรึงติดตัวไปจนตาย
มันก็เป็นความสวยงามของชีวิตแบบหนึ่ง
ความไม่สมบูรณ์ของชีวิต นั่นแหละที่ทำให้ชีวิตสมบูรณ์
คิดมากไปก็ป่วยการ
ใช้ชีวิตต่อไปข้างหน้าดีกว่า
- อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด -
ยิ่งแก้ สีมันจะยิ่งเน่า
ปล่อยมันไว้
หากระดาษแผ่นใหม่
ลองกันใหม่อีกสักครั้งเป็นงัย
- ฉันน่าจะคิดอย่างนี้ได้ตั้งนานแล้ว -
- แต่ติดที่ฉันเป็นคนรักใครรักจริง ตัดใจยาก -
- ชอบพลอยจะไปแก้ไปลงสีทับ ไปซะอย่างนั้นอยู่ร่ำไป -
トラックバックこの記事のトラックバックの URL は次のとおりです。 http://leng1976.spaces.live.com/blog/cns!DABA36386AE8A624!384.trak この記事を参照しているブログ
|
|
|
